Ik hou erg van lichtheid, speelsheid en humor inbrengen.
Ik geloof erin.
Het leven en het proces dansen en vieren i.p.v. doorploegen.
In mijn werk ga je dat ook tegenkomen, naast aanwezigheid en de ook belangrijke aandachtigheid, gedegenheid en respect.

Heel graag laat ik je meelezen met een aantal stukken die de spirituele leraar Osho schrijft hierover. Her en der nogal radicaal, dat doet hij graag om je uit een denkkader te halen.. een nieuw spoor aan te reiken; laat je eens meevoeren en zie wat het je doet.

“...In mijn visie moet gevoel voor humor de grondslag zijn voor de toekomstige religiositeit.

Gevoel voor humor is één van de belangrijkste onderdelen van intelligentie.

Het moment waarop je dat verliest, verlies je ook je intelligentie; hoe meer gevoel voor humor je hebt , hoe intelligenter je bent. De vraag is niet hoe je je gevoel voor humor kunt blootleggen, je verwijdert gewoon een paar keien die je ouders, je maatschappij neergelegd hebben om het te blokkeren.
De maatschappij leert je zelfbeheersing- en gevoel voor humor betekent ontspanning... je kunt niet lachen in het bijzijn van ouderen, niet in het bijzijn van je leraren, je kunt niet lachen in het bijzijn van je priester, je kunt niet lachen in de kerk.

Jezus was één van de verhevenste, intelligentste mensen die ooit op aarde hebben rondgelopen. Hij moet gelachen hebben, hij moet ervan genoten hebben. Hij was veel aardser dan Boeddha. Hij leefde hartstochtelijker en met meer intensiteit dan enig ander die ooit verlicht werd.

Alleen de mens kan lachen, dit is de hoogste trap van ontwikkeling. En door te lachen zul je het goddelijke bereiken, want alleen door het hoogste dat in je is, kun je de uiteindelijke werkelijkheid bereiken. Lachen moet de brug vormen.

Lachen is de essentie, het hart van de religie. Ernst is nooit religieus, kan niet religieus zijn. Ernst komt van het ego, is juist deel van de ziekte. Lachen kent geen ego.
Ja, er is een verschil tussen wanneer jij lacht, en wanneer een religieus mens lacht. Het verschil is dat jij altijd om anderen lacht – de religieuze mens lacht om zichzelf, om het belachelijke van het menselijk bestaan.
Religie kan niets anders zijn dan het vieren van het leven. En de serieuze mens wordt gehandicapt, hij creëert barrières. Hij kan niet dansen, hij kan niet zingen, hij kan niet vieren.

De dimensie van vieren verdwijnt volkomen uit zijn leven. Hij wordt als een woestijn. En als je een woestijn bent, kun je blijven denken en pretenderen dat je religieus bent, maar je bent het niet.
Misschien ben je sektarisch, niet religieus. Je kunt christen zijn, hindoe, boeddhist, jaïn, moslim, maar je kunt niet religieus zijn. Je gelooft in iets, maar je weet niets. Je gelooft in theorieën. Iemand die te zeer met theorieën is beladen, wordt serieus. Iemand zonder die last, zonder de zware last van theorieën op zijn schouders, begint te lachen.
Het spel van het bestaan is zo mooi, dat lachen het enige antwoord daarop kan zijn. Lachen is het enige echte gebed, de enige vorm van dankbaarheid.

Lachen geeft kracht. Tegenwoordig zegt zelfs de medische wetenschap, dat lachen één van de meest werkzame medicijnen is die de natuur de mens heeft gegeven. Als je kunt lachen als je ziek bent, krijg je sneller je gezondheid terug. Als je niet kunt lachen, zelfs niet als je gezond bent, zul je vroeg of laat je gezondheid verliezen en ziek worden.

Lachen haalt wat energie uit je innerlijke bron naar de oppervlakte. Er begint energie te stromen, die je lachen als een schaduw volgt. Heb je dat gemerkt? Als je echt lacht, ben je die paar momenten in een diepe meditatieve toestand. Het denken stopt. Het is onmogelijk tegelijkertijd te lachen en te denken. Dat zijn twee polen die lijnrecht tegenover elkaar staan: ofwel je kunt lachen, of je kunt denken. Als je echt lacht, stopt het denken. Als je nog steeds denkt, is je lach maar zozo, alleen maar zozo, ze hobbelt er achteraan. Dan is je lach verminkt.

Als je werkelijk lacht, verdwijnt het denken opeens. En de zenmethode draait erom, hoe je in een staat van niet-denken kunt komen. Lachen is één van de mooiste toegangspoorten om daar te belanden.

Voor zover ik weet, zijn dansen en lachen de beste, meest natuurlijke, meest toegankelijke poorten. Als je echt danst, stopt het denken. Je gaat maar door, je draait rond en rond, en je wordt een draaikolk – alle grenzen, ieder onderscheid gaat verloren. Je weet niet eens waar je lichaam eindigt en waar het bestaan begint.

Je wordt één met het bestaan en het bestaan wordt één met jou; grenzen lopen in elkaar over. En als je echt aan het dansen bent – je geeft er geen leiding aan, je staat de dans toe je te leiden – als je bezeten bent van de dans, stopt het denken.
Hetzelfde gebeurt met lachen. Als je bezeten bent door de lach, stopt het denken. En als je een paar momenten van niet-denken kent, belooft zo’n glimp je nog meer beloningen die nog zullen komen. Je hoeft alleen steeds vaker op deze manier één te worden met de kwaliteit van het niet-denken. Je moet het denken steeds meer laten vallen. Lachen kan een mooie inleiding zijn tot een toestand van niet-denken.”

Osho, Leven liefde lachen, ISBN 978-90-5980-102-8